Οικουμενιστικά μαθήματα...

Απόσπασμα απο το βιβλίο του (πρώην Ιησουίτη) π. G. Pap, “Why I converted to the Orthodox faith” 

Μαθήματα στο “Ινστιτούτο για την Ενωση των Χριστιανών“: 

“Σήμερα έχουμε μία νέα μέθοδο“, εξήγησε ο π. Γαβριήλ Savici, ένας εισηγητής στο Ινστιτούτο. Αφού κοίταξε τριγύρω στο δωμάτιο, συνέχισε, “Είναι ο Ορθόδοξος φίλος σας εδώ; Όχι! Ωραία, μπορώ τότε να μιλήσω ειλικρινώς. Σήμερα, ακολουθούμε την Οικουμενική μέθοδο και είμαστε ενάντια στις μεταστροφές. Λοιπόν, εάν μία ημέρα ο Ορθόδοξος φίλος σας ερχόταν σε εμένα και μου έλεγε πως είχε μεταστραφεί από την σοφία του Ρωμαιοκαθολικισμού, εγώ πάλι θα αρνιόμουν να τον συμβουλέψω να το κάνει. Να επέστρεφε στην Κωνσταντινούπολη ώστε να ανέβαινε στα ανώτατα αξιώματα της Ιεραρχίας. Όταν έφτανε στον ανώτατο δυνατό βαθμό, τότε, κατά την άποψή μου, θα έπρεπε να γινόταν Ρωμαιοκαθολικός μαζί με το ποίμνιο του!“

Λοιπόν, πόλεμος...

Με τη γαλλική φράση « Alors , c ' est la guerre », που σημαίνει « Λοιπόν πόλεμος », ο Μεταξάς απορρίπτει το Ιταλικό τελεσίγραφο και απευθύνει διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό.
Αρχίζει έτσι η ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας, στο αλβανικό μέτωπο, την ώρα που ο λαός διαδηλώνοντας στους δρόμους της Αθήνας κατά της Ιταλίας, τρέχει με ενθουσιασμό να καταταγεί και να πολεμήσει στο μέτωπο.
Η Ιταλία επιδιώ

κει μ' αυτήν την αιφνιδιαστική, ακόμη και για τους συμμάχους της, επίθεση, δύο στόχους:
Να δημιουργήσει αντιπερισπασμό στις επιτυχίες του Χίτλερ, βάζοντας φρένο στη γερμανική εξάπλωση στο βαλκανικό χώρο και ταυτόχρονα, να περιορίσει τις βρετανικές θέσεις στη Μεσόγειο. Η Ελλάδα, εμπόδιο σ' αυτές της τις φιλοδοξίες, έπρεπε με κάθε τρόπο να τιμωρηθεί....

Απαιτήσεις...

Όταν αγαπάς και έχεις απαιτήσεις απ'τον άλλον, τότε δεν αγαπάς πραγματικά...

Μισογεμάτο- μισοάδειο...

Ένας αισιόδοξος πιστεύει πως ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο...
Ένας απαισιόδοξος φοβάται πως αυτό είναι αλήθεια...

James Branch Cab

Πόσες φορές...

Πόσες φορές γλυκά μιλούν τα χείλη -κι ας μη λένε...
Πόσες φορές πικρά θρηνούν τα μάτια -κι ας μη κλαίνε-... 
(Γ.Δροσίνης)

Στενή και τεθλιμμένη...

Στενή και τεθλιμμένη οδός του 21ου αιώνα

Του Μητροπολίτη Προικοννήσου κ. Ιωσήφ
==============
Αστακομακαροναδονηστεύουμε,

Χριστέ μου,
αραχτοξαπλοπροσευχόμαστε.

αργοτεχνοθαυμάζουμε το κάλλος

της εικόνος Σου,

τουριστομοναστηροπροσκυνουμε,

ανοιχτοσφιξοχέρικα πενταροδεκαροελεουμε,

τσιγαροφραπεδοθεολογουμε,

πονηροματοκλεινοηθικολογουμε,

μεταξορασοασκητεύουμε,

σοουμπιζιερατεύουμε,

σατραποπασαδαρχιερατεύουμε,

ιεροεξεταστικοκηρύττουμε,

κινητοτηλεφωνοδιαποιμαίνουμε,

εν διαδικτύο θαλαττεύομε,

εν τηλοψία αρρητα κάλλη

μυδριοφθάλμως εξετάζοντες

τον νουν μας νεονηπτικώτατα τηρουμε!

ολα, ολα τα κάνουμε d’ accord,

μεταπατερικως, κατα πως πρέπει!

Γιατί καθυστερεις, λοιπόν,

τον υποκείμενον της δόξης στέφανον,

τον αμαράντινον,

σ’ εμας τους στενοδίτας Σου

αγωνιστας να αποδώσεις;;;

Pourquoi???

Χάος...

"Ο μόνος λόγος που κάποιοι χάνονται στις σκέψεις τους είναι επειδή τους είναι άγνωστη η περιοχή..."

Πτώση...

«Η πείρα των προσωπικών μου πτώσεων πρέπει να με κάνει πολύ ταπεινό. Ποτέ δεν μπορώ ν’ αποκλείσω το ενδεχόμενο μιας νέας πτώσεως. Πρέπει να θέτω στον εαυτό μου τρέμοντας το ερώτημα: «Θα εξακολουθήσω να προδίδω ακόμη; Ο προσεχής προδότης θα είμαι εγώ;»…

Λεβ Ζιλέ

Άξιον εστί

Άξιον εστί (απόσπασμα)

Γύρισα τα μάτια. * δάκρυα γιομάτα
κατά το παραθύρι.
Και κοιτώντας έξω * καταχιονισμένα

τα δέντρα των κοιλάδων.
Αδελφοί μου, είπα * ως κι αυτά μια μέρα
κι αυτά θα τ' ατιμάσουν.
Προσωπιδοφόροι * μες στον άλλον αιώνα
τις θηλιές ετοιμάζουν.

Δάγκωσα τη μέρα * και δεν έσταξε ούτε
σταγόνα πράσινο αίμα.
Φώναξα στις πύλες * κι η φωνή μου πήρε
τη θλίψη των φονιάδων.
Μες στης γης το κέντρο * φάνηκε ο πυρήνας
που όλο σκοτεινιάζει.
Κι η αχτίδα του ήλιου * γίνηκε, ιδέστε
ο μίτος του Θανάτου!

Ω πικρές γυναίκες * με το μαύρο ρούχο
παρθένες και μητέρες.
Που σιμά στη βρύση * δίνατε να πιούνε
στ' αηδόνια των αγγέλων.
Έλαχε να δώσει * και σ' εσάς ο Χάρος
τη φούχτα του γεμάτη.
Μέσ' απ' τα πηγάδια * τις κραυγές τραβάτε
αδικοσκοτωμένων.

Τόσο δεν αγγίζουν * η φωτιά με το άχτι
που πένεται ο λαός μου.
Του Θεού το στάρι * στα ψηλά καμιόνια
το φόρτωσαν και πάει.
Μες στην έρμη κι άδεια * πολιτεία μένει
το χέρι που μονάχα.
Με μπογιά θα γράψει * στους μεγάλους τοίχους
ΨΩΜΙ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Φύσηξεν η νύχτα * σβήσανε τα σπίτια
κι είναι αργά στην ψυχή μου.
Δεν ακούει κανένας * όπου κι αν χτυπήσω
η μνήμη με σκοτώνει.
Αδελφοί μου, λέει * μαύρες ώρες φτάνουν
ο καιρός θα δείξει.
Των ανθρώπων έχουν * οι χαρές μιάνει
τα σπλάχνα των τεράτων.

Γύρισα τα μάτια * δάκρυα γιομάτα
κατά το παραθύρι.
Φώναξα στις πύλες * κι η φωνή μου πήρε
τη θλίψη των φονιάδων.
Μες στης γης το κέντρο * φάνηκε ο πυρήνας
που όλο σκοτεινιάζει.
Κι η αχτίδα του ήλιου * γίνηκε, ιδέστε
ο μίτος του Θανάτου!

Οδ. Ελύτης

Ποίημα...

(Κι ἐγὼ ποὺ ἔχω μία ψυχὴ παιδικὴ καὶ δειλὴ
Ποὺ δὲν θέλει τίποτε ἄλλο νὰ ξέρει ἀπὸ τὴν ἀγάπη
Κι ἐγὼ πολεμῶ τόσα χρόνια χωρίς, Θέ μου, νὰ μάθω γιατί
Καὶ δὲ βλέπω μπροστὰ τόσα χρόνια παρὰ μόνο τὸ δίδυμο ἀδερφό μου.)